نقش تعلق به مکان در تمایلات و نیات جوانان روستایی

آمارهای سرشماری‌های ایران نشان می¬دهند که در طول نیم قرن گذشته، جمعیت روستایی ایران از ۵/۶۸ درصد (سرشماری ۱۳۳۵) به ۲۹ درصد (سرشماری۱۳۹۰) کاهش یافته است. همچنین در دهه گذشته بیش از ۵۰ درصد مهاجران در دامنه سنی جوان (۲۹-۱۵¬ساله) قرار داشتند. بنابراین امروزه یکی از نارسایی‌های اجتماعی- اقتصادی فراروی جامعه روستایی مهاجرفرستی بی‌رویه و تخلیه روستاها از نیروهای کارآمد و جوان است. در این بین، تعلق به مکان جزو ویژگی‌هایی است که باعث می‌شود افراد با توجه به احساسات، عواطف و بستگی‌هایی که به مکان‌های خاصی دارند، در آن مشارکت کنند، سرمایه‌گذاری کنند و در جهت بهبود آن اقداماتی انجام دهند. لذا، مسأله این تحقیق آن است که آیا تعلق مکانی می‌تواند در ماندگاری جوانان روستایی مؤثر باشد و اینکه تعیین‌کننده‌های سازه تعلق مکانی در میان جوانان روستایی چیست. در این تحقیق از روش پیمایش استفاده شده و جامعه آماری آن جوانان روستایی ۳۰-۱۵ سال شهرستان‌های اسکو و هشترود در آذربایجان‌شرقی هستند.