بهره برداری تلفیقی منابع آب سطحی و زیرزمینی

این تحقیق با هدف بررسی میزان تأثیرگذاری بهبود و ارتقا بهره برداری سامانه های تنظیم و تحویل آب بر کاهش برداشت از منابع آب زیرزمینی و به دنبال آن میزان کاهش مصرف انرژی ناشی از کاهش پمپاژ آب و کاهش تولید گاز گلخانه ای دی‌اکسید کربن، اقدام به معرفی گزینه های خودکارسازی در سامانه اصلی انتقال آب نموده است. برای این منظور سامانه کنترل غیر متمرکز تناسبی-انتگرالی و سامانه کنترل خودکار سراسری پیش بین طراحی و تحت سناریوهای بهره برداری نرمال و شدید (کم‌آبی) مورد آزمون قرار گرفت. در گام بعدی با استفاده از شاخص های ارزیابی عملکرد میزان بهبود فرآیند بهره برداری سامانه اصلی انتقال آب قبل و بعداز بکارگیری اتوماسیون برای هر دو سناریو بررسی گردید. با این وصف کاهش برداشت از چاه های کشاورزی در محدوده سیستم انتقال به‌عنوان راهکار در تعادل بخشی به آبخوان مطرح است. بدین منظور مدل ریاضی آبخوان به کمک نرم افزار GMS تهیه شد، تا ضمن شبیه سازی آبخوان، تأثیر روش‌های بهره برداری ذکر شده در این تحقیق را در قالب دو سناریو مطرح شده به‌عنوان تنش های قابل پیش بینی به مدل اعمال شود تا نتیجه آن ارزیابی گردد.