بررسی کیفیت زندگی زناشویی

با هسته‌ای شدن خانواده، روابط میان‌فردی و به‌ویژه کمیت و کیفیت روابط میان زوجین در ابعاد مختلف، بیش از پیش مطرح شده است. بر این اساس، در این تحقیق به بررسی کیفیت زندگی زناشویی در بین متأهلین شهر تهران، ویژگی‌های اقتصادی اجتماعی اثرگذار بر آن و همچنین تأثیر کیفیت زندگی زناشویی بر قصد فرزندآوری پرداخته شده است. شیوه نمونه‌گیری، خوشه‌ای چند مرحله‌ای، ابزار مورد استفاده، پرسشنامه و تعداد نمونه، 1736 نفر بوده است. طبق یافتههای اولیه، بُعد مثبت کیفیت زندگی زناشویی در حدود 70 درصد از پاسخگویان در سطح بالا و در حدود 30 درصد در سطح متوسط و پایین‌تر و بعد منفی آن در حدود 85 درصد در سطح پایین و در حدود 15 درصد در سطح متوسط و بالا‌تر است. تعداد فرزندان قصد شده، متأثر از کیفیت زندگی زناشویی نبوده اما کیفیت زندگی زناشویی در افرادی که قصد بی‌فرزندی دارند، پایین‌تر است.