باروری و استفاده از روش‌های پیشگیری از بارداری

تحولات باروری ایران در چند دهه اخیر و به‌خصوص رسیدن به سطح جانشینی در دهه اخیر مستلزم بازنگری در سیاست‌های جمعیتی و به تبع آن برنامه‌های بهداشت باروری در کشور است. پژوهش حاضر با استفاده از داده‌های تحقیق دی.اچ.اس سال ۱۳۸۹ و بهره‌گیری از روش نسبت فرزندزایی، به بررسی الگوی استفاده از وسایل تنظیم خانواده بر مبنای تعداد فرزند می‌پردازد. پیشنهاد این طرح این است که دستیابی به باروری پایین‌تر از حد جانشینی و محدود شدن دوره فرزندآوری در جامعه به معنای کاهش تقاضا برای استفاده از وسایل تنظیم خانواده و توقف و محدود نمودن این خدمات نمی‌باشد. کوتاه شدن طول دوره فرزندآوری زنان ایرانی به این معنی است که خدمات بهداشت باروری بایستی به اندازه قابل‌توجهی هم در دوره فرزندآوری (دهه ۲۰ و ۳۰ سالگی) و هم در دوره بعد از توقف فرزندآوری (دهه ۳۰ و ۴۰ سالگی) نیز تداوم یابد. خدمات بهداشت باروری در این دوران موجب بالا رفتن نیاز برآورده نشده می‌گردد و به افزایش بارداری‌های ناخواسته منجر شده و ممکن است سقط جنین را به‌همراه داشته باشد.